Babka zwyczajna

Plantago major to wytrzymałe, wieloletnie zioło pochodzące z Eurazji, a obecnie naturalizowane na całym świecie. Tworzy nisko rosnącą, bazalną rozetę z szerokich, owalnych liści z wyraźnymi, równoległymi nerwami i długimi ogonkami liściowymi. Mocne, włókniste korzenie pozwalają jej dobrze rosnąć w ubitych glebach i znosić deptanie. Od wiosny do jesieni, bezlistne łodygi (łodygi kwiatostanowe) noszą wąskie kłosy drobnych, zielonkawych kwiatów, które dojrzewają w kapsułki z licznymi małymi nasionami; powłoki nasion stają się śluzowate, gdy są mokre. Gatunek ten rozwija się w miejscach zmienionych, trawnikach, ścieżkach i na obrzeżach pól, tolerując koszenie i słabe gleby. Tradycyjnie świeże liście były używane jako okład na drobne skaleczenia i użądlenia; młode liście są jadalne po ugotowaniu lub na surowo, choć dojrzałe liście są włókniste. W ogrodach często pojawia się jako „chwast”, ale może być celowo uprawiana do celów kulinarnych i leczniczych, jako roślina dla zapylaczy i do stabilizacji gleby. Dzięki swojej zdolności adaptacji do różnych gleb, poziomów wilgotności i warunków świetlnych, Plantago major jest bardzo łatwa do uprawy w pojemnikach lub na rabatach, zwłaszcza w chłodnym, umiarkowanym klimacie.