Karłowata butelkówka
Znana również jako
Cytrynowa butelkówka, Czerwona butelkówka, Callistemon (syn.)
Miej poradnik pielęgnacji tej rośliny zawsze pod ręką.
Pobierz aplikacjęO Karłowata butelkówka
Melaleuca citrina, szeroko znana pod synonimem Callistemon citrinus, to zimozielony krzew lub małe drzewo cenione za swoje żywe, pędzelkowate kwiatostany pełne jaskrawoczerwonych pręcików. Pochodzi ze wschodniej Australii, zwykle rośnie od 2 do 4 metrów wysokości, z wąskimi, lancetowatymi, aromatycznymi liśćmi, które po rozgnieceniu wydzielają cytrynowy zapach. Nowy wzrost może przybrać kolor brązowawy do miedzianego, zanim dojrzeje do głębokiej zieleni. Kwiatnienie występuje głównie od wiosny do wczesnego lata, z nieregularnymi kwitnieniami później w ciepłych klimatach, dostarczając mnóstwo nektaru dla zapylaczy, a w Amerykach dla kolibrów. Roślina tworzy gęsty, naturalnie zaokrąglony pokrój, ale dobrze reaguje na przycinanie, co czyni ją odpowiednią do żywopłotów, ekranów i upraw kontenerowych. Toleruje warunki przybrzeżne, krótkotrwałe podtopienia i po ukorzenieniu jest dość odporna na suszę, choć najlepsze efekty osiągnie przy regularnym nawodnieniu i pełnym słońcu. Kora jest szara do brązowej i nieco włóknista na starszych pędach. Istnieje wiele odmian o zróżnicowanej wielkości, intensywności kwiatów i odporności na zimno.
Taksonomia
Właściwości i wymagania
Jak dbać o Karłowata butelkówka
Woda
Utrzymywać równomierną wilgotność podczas ukorzeniania, podlewając głęboko, aby namoczyć strefę korzeniową, po czym pozwolić górnym 3–5 cm gleby wyschnąć przed ponownym podlewaniem. Po ukorzenieniu w gruncie toleruje krótkie okresy suszy, ale najlepiej kwitnie przy regularnym podlewaniu. Unikać przewlekłego zalewania; pomóc mogą wyniesione grządy lub zmodyfikowana gleba w przypadku ciężkiej gliny. W pojemnikach podlewać, gdy mieszanka glebowa jest sucha do głębokości kłykcia, zapewniając dokładny drenaż. Zmniejszyć częstotliwość w chłodnym sezonie i po fali kwitnienia.
Światło
Zapewnić pełne słońce dla obfitego kwitnienia — celować w co najmniej 6 godzin bezpośredniego światła dziennie. Na zewnątrz wybrać otwarte, nieocienione miejsce; ekspozycja przybrzeżna jest w porządku jeśli gleba dobrze drenuje. W pomieszczeniach lub na patio umieścić blisko południowego lub zachodniego okna lub użyć lamp o wysokiej mocy przez 12–14 godzin dziennie. Toleruje lekkie zacienienie, ale może to zmniejszyć gęstość kwitnienia i sprzyjać bardziej wybujałemu wzrostowi. Zapewnić dobrą cyrkulację powietrza i rotować rośliny w pojemnikach dla równomiernego nasłonecznienia.
Składniki odżywcze
Nawozić lekko na wiosnę nawozem o powolnym uwalnianiu, niskiej zawartości fosforu, przystosowanym do australijskich roślin rodzimych. Nadmiar fosforu może uszkodzić korzenie mirtowatych, zwłaszcza w pojemnikach. Uzupełniać skompostowaną ściółką organiczną, aby zatrzymać wilgoć i stopniowo odżywiać życie glebowe. W glebie zasadowej sporadycznie stosować chelaty żelaza, aby zapobiec chlorozie. Unikać nawozów o wysokiej zawartości azotu, które pobudzają słaby, wiotki wzrost. Rośliny w pojemnikach korzystają z połowy mocy płynnego nawozu o niskiej zawartości P, stosowanego raz w miesiącu podczas aktywnego wzrostu; przestać nawozić na 6–8 tygodni przed spodziewanym mrozem.
Temperatura
Najlepszy wzrost występuje w zakresie 16–29°C. Dojrzałe rośliny tolerują krótkie spadki do około −6 do −4°C, ale pąki kwiatowe i młody wzrost są wrażliwe na mróz. W klimatach chłodniejszych niż strefa USDA 8, uprawiać w pojemnikach i zimować w jasnym, chłodnym pomieszczeniu (5–10°C) o ograniczonym podlewaniu. Chronić przed ostrymi, wysuszającymi wiatrami i nagłymi spadkami temperatury. Tolerancja na upał o ile wilgotność gleby jest odpowiednia; ściółkowaniem zabezpieczyć korzenie podczas upałów.
