Agawa lisia kita
Znana również jako
Agawa łabędzia szyja, Agawa lwia kita, Agawa bezkolcowa, Agawa gładka
Miej poradnik pielęgnacji tej rośliny zawsze pod ręką.
Pobierz aplikacjęO Agawa lisia kita
Agave attenuata, powszechnie nazywana agawą lisia kita, to miękka, pniowata agawa pochodząca z zachodniego Meksyku. Tworzy wdzięczne, symetryczne rozety o szerokości 1–1.5 m na krótkim, drewnianym pniu, z szerokimi, giętkimi, bezkolcowymi liśćmi w kolorze niebiesko-zielonym lub sinozielonym. W przeciwieństwie do wielu agaw, jej liście nie mają ząbkowanych krawędzi ani sztywnego kolca końcowego, co czyni ją przyjazną dla użytkownika przy ścieżkach i na tarasach. Dojrzałe rośliny wydają spektakularne, łukowate kwiatostany o wysokości 2.5–3 m, które zakrzywiają się jak lisia kita, nosząc niezliczoną ilość zielonkawych kwiatów. Każda rozeta jest monokarpiczna — kwitnie raz, a potem umiera — ale rośliny zazwyczaj wydają potomne rozety, aby utrzymać kępę. Jest wysoce odporna na suszę i sól, rośnie najlepiej w ostro przepuszczalnych, żwirowatych glebach i doskonale nadaje się do dużych pojemników. Najlepiej rozwija się w ciepłych, bezmrozowych klimatach z jasnym światłem, z lepszą tolerancją na półcień niż wiele agaw. Przedłużające się zimne i mokre warunki mogą powodować gnicie korony lub korzeni. Jej architektoniczna forma, niskie wymagania dotyczące pielęgnacji i bezpieczeństwo sprawiają, że wyróżnia się w śródziemnomorskich i subtropikalnych krajobrazach.
Taksonomia
Właściwości i wymagania
Jak dbać o Agawa lisia kita
Woda
Podlać głęboko, a następnie pozwolić glebie całkowicie wyschnąć przez strefę korzeniową przed ponownym podlaniem. W pojemnikach w ciepłym sezonie oznacza to często co 2–4 tygodnie; rośliny w gruncie mogą potrzebować dodatkowej wody tylko podczas przedłużających się susz. Zmniejszyć drastycznie zimą — tylko tyle, aby zapobiec kurczeniu się — zwłaszcza poniżej 10°C. Zawsze używaj doniczek z odpływem i unikaj zwilżania korony; utrzymująca się wilgoć wokół chłodnych korzeni to główna przyczyna gnicia.
Światło
Zapewnić jasne światło do pełnego słońca. W klimatach nadmorskich lub łagodnych, pełne słońce daje zwarte rozety i wyraźny kolor. W gorących miejscach śródlądowych lub pustynnych celuj w 4–6 godzin porannego słońca z wysokim, jasnym cieniem po południu, aby zapobiec przypaleniom. W pomieszczeniach umieścić przy słonecznym południowym lub zachodnim oknie, obracać co miesiąc, a zimą rozważyć 12–14 godzin dodatkowego oświetlenia. Niedostateczne światło powoduje wydłużanie się pni i wiotkie liście.
Składniki odżywcze
Nawozić lekko w okresie aktywnego wzrostu (wiosna do wczesnej jesieni). Stosować niskoazotowy, zrównoważony nawóz kaktusowy/sukulenty w 1/4–1/2 dawki co 6–8 tygodni w pojemnikach; rośliny w gruncie rzadko potrzebują nawożenia, jeśli gleba jest umiarkowanie żyzna. Nadmiar azotu sprzyja słabemu, wiotkiemu wzrostowi i zwiększa podatność na gnicie. Unikać ciężkich poprawek organicznych zatrzymujących wilgoć w pobliżu korony. Nie nawozić zimą ani przy temperaturach poniżej 10°C.
Temperatura
Idealne temperatury wynoszą 16–29°C. Toleruje krótkotrwałe przegrzanie powyżej 38°C z cieniem i przepływem powietrza. Lekki mróz może oznakować liście; spodziewać się uszkodzeń w pobliżu −2°C i potencjalnych uszczerbków poniżej −4°C, zwłaszcza jeśli jest wilgotno. W klimatach marginalnych należy używać podwyższonych, szybko odwadniających się rabat, utrzymywać suchą koronę i chronić za pomocą tkaniny przeciwmrozowej w okresach zimna. Pojemniki zimować wewnątrz w jasnym, chłodnym pomieszczeniu.
