Smagliczka nadmorska

Lobularia maritima, powszechnie znana jako smagliczka nadmorska, jest nisko rosnącą, tworzącą maty rośliną z rodziny kapustowatych (Brassicaceae), cenioną za obłoki drobnych, miodowo pachnących kwiatków przyciągających pszczoły, bzygi i motyle. Rodzima dla basenu Morza Śródziemnego i sąsiednich wysp atlantyckich, rozwija się na dobrze przepuszczalnych, piaszczystych lub kamienistych glebach i toleruje zasolenie, wiatr oraz suszę, gdy się już zadomowi. Rośliny zazwyczaj osiągają wysokość 10–30 cm i rozprzestrzeniają się na 20–40 cm, tworząc eleganckie obramowania, kompozycje w ogródkach skalnych lub zwisające z krawędzi pojemników. Dziki typ ma białe kwiaty, natomiast odmiany uprawne występują w odcieniach od lawendowego, poprzez różowy, aż po głęboki purpurowy. Najobfitsze kwitnienie występuje w chłodniejszych warunkach - od wiosny do wczesnego lata i ponownie jesienią - i może zwalniać przy wysokiej temperaturze. W łagodnym klimacie może zachowywać się jako krótkowieczna bylina lub lekko się wysiewać, ale zazwyczaj uprawiana jest jako roślina jednoroczna w chłodniejszym sezonie. Przy umiarkowanym nawadnianiu, ubogiej glebie i pełnym słońcu do lekkiego cienia, smagliczka nadmorska dostarcza długich sezonów zapachu, wsparcia dla zapylaczy i łatwych w utrzymaniu kolorów.