mikołajek płaskolistny
Znana również jako
mikołajek płaski, eryngium niebieski, mikołajek stalowoniebieski, mikołajek, eryngium
Miej poradnik pielęgnacji tej rośliny zawsze pod ręką.
Pobierz aplikacjęO mikołajek płaskolistny
Eryngium planum, znany jako mikołajek płaskolistny, to bylinowa roślina z rodziny selerowatych (Apiaceae), ceniona za swoje metaliczne, stalowoniebieskie szyszki i kolczaste podsadki przypominające kołnierz. Łodygi są niebieskawe i rozgałęzione, zazwyczaj osiągają wysokość 60–90 cm, wyrastając z podstawowej rozety skórzastych, ząbkowanych liści. Kwitnie od połowy do późnego lata, tworząc zwarte, ostowate baldachy, które przyciągają pszczoły i motyle, oraz doskonale nadaje się na kwiaty cięte lub suszone. Gatunek ten najlepiej rośnie w ubogich, bardzo dobrze przepuszczalnych glebach i jest bardzo odporny na suszę, upał, wiatr i sól, co czyni go idealnym do ogrodów żwirowych, nasadzeń preriowych/stepowych i wybrzeżowych. Nie lubi żyznych, wilgoci zatrzymujących gleb oraz zimowego przemoczenia, może się samodzielnie wysiewać w niewielkim stopniu i jest odporny na jeleniowate i króliki. Pochodzi z Europy Środkowej i Wschodniej oraz Azji Zachodniej, dobrze przystosowuje się do umiarkowanych klimatów i jest odporny w strefach USDA 4–9. Z powodu głęboko zakorzenionego palowego korzenia nie lubi przesadzania ani podziału, ale jest długowieczny, gdy już się zaaklimatyzuje.
Taksonomia
Właściwości i wymagania
Jak dbać o mikołajek płaskolistny
Woda
Podlewaj głęboko, ale rzadko. Podczas pierwszego sezonu wegetacyjnego, zapewnij obfite podlewanie raz w tygodniu w suchą pogodę, aby roślina mogła rozwinąć korzeń palowy. Po ustanowieniu jest bardzo odporna na suszę i zwykle potrzebuje wody tylko podczas przedłużających się gorących, bezdeszczowych okresów. Konieczny jest doskonały drenaż — stojąca woda lub zimowe zamoczenie sprzyjają gniciu korzeni. W pojemnikach używaj żwirowej mieszanki i podlewaj, gdy górne 2–3 cm są suche; nigdy nie pozwalaj doniczkom stać w podstawkach z wodą.
Światło
Zapewnij pełne słońce dla najlepszego koloru i formy — minimum 6, najlepiej 8+ godzin bezpośredniego światła. W półcieniu łodygi się wydłużają, kwiaty maleją, a rośliny mogą się przewracać. Dobrze rośnie w stanowiskach o dużej ilości światła i odbijającym ciepło, takich jak żwirowe rabaty i ekspozycje na południe lub zachód. Popołudniowy cień zazwyczaj nie jest konieczny i może zmniejszać charakterystyczne stalowoniebieskie odcienie.
Składniki odżywcze
Nawozić oszczędnie. Eryngium planum rośnie najlepiej w ubogich, dobrze przepuszczalnych glebach; nadmiar azotu prowadzi do wiotkich łodyg i mniej intensywnego koloru. W gruncie wystarczy lekkie, wiosenne oprószenie kompostem lub nawozem wolno działającym o niskiej analizie (np. 5-5-5 w połowie dawki). Unikać bogatych oborników. W pojemnikach używać mieszanki żwirowej o niskiej urodzajności i zastosować rozcieńczony, zbilansowany nawóz raz późną wiosną, jeśli wzrost wydaje się słaby. Nie nawozić późno w sezonie.
Temperatura
Odporny do około strefy USDA 4 (około −34 °C) i dobrze toleruje letnie upały, gdy gleby są dobrze przepuszczalne. Zimowe zamoczenie, a nie zimno, to główne ryzyko; stosuj ostry drenaż i unikaj ciężkich ściółek wokół korony. W bardzo zimnych regionach, lekka, sucha ściółka zimowa pomaga w moderowaniu cyklów zamarzania i rozmrażania. W gorących rejonach dobrze znosi odbijane ciepło i suche powietrze; unikaj wilgotnych, podmokłych warunków.