Borówka czarna

Vaccinium myrtillus, powszechnie nazywana borówką czarną, to nisko rosnący, liściasty krzew z rodziny wrzosowatych (Ericaceae), występujący naturalnie w chłodnych, kwaśnych glebach Europy północnej i górskich oraz niektórych częściach Azji. Tworzy klonalne kolonie wiotkich pędów o wysokości 10-40 cm, z małymi, jasnozielonymi liśćmi o ząbkowanych brzegach, które jesienią zmieniają kolor na karmazynowy. Pod koniec wiosny w kątach liści pojawiają się urnokształtne, bladoróżowe do zielonkawych kwiaty, po których następują pojedyncze, ciemnoniebiesko-czarne jagody z intensywnie zabarwionym karmazynowo-fioletowym miąższem. W odróżnieniu od borówki wysokiej, borówki czarne zazwyczaj owocują na jednorocznym drewnie i owocują pojedynczo, a nie w gronach. Gatunek ten jest przystosowany do rozproszonego światła leśnego i ubogich w składniki odżywcze, bogatych w próchnicę podłoży, gdzie zależny jest od mikoryzy ericoidowej dla pobierania składników odżywczych. Owoce są cenione do spożycia na świeżo, na przetwory i do tradycyjnych zastosowań ziołowych ze względu na wysoką zawartość antocyjanów. Uprawa wymaga utrzymania bardzo kwaśnej, dobrze przepuszczalnej, ale stale wilgotnej gleby, unikania wapna lub twardej, alkalicznej wody oraz ochrony dojrzewających owoców przed ptakami. Odporna na zimno, preferuje chłodne lata i korzysta z okresowego cięcia odmładzającego dla utrzymania produktywnych młodych pędów.