Drzewo niebiańskie
Znana również jako
Ailanthus, Smrodek, Lakierowiec, Chiński sumak, Palm z getta
Miej poradnik pielęgnacji tej rośliny zawsze pod ręką.
Pobierz aplikacjęO Drzewo niebiańskie
Ailanthus altissima, znane również jako drzewo niebiańskie, to szybko rosnące, liściaste drzewo pochodzące z Chin, które szeroko zasięgiem obejmuje strefy umiarkowane na całym świecie. Zazwyczaj osiąga wysokość 15–25 m, ma gładką, szarą korę i duże, pierzaste liście o długości do 1 m, składające się z 10–41 listków z charakterystycznymi gruczołowymi wcięciami u nasady. Liście i łodygi wydzielają silny, cierpki zapach po zgnieceniu. Jest to roślina dwupienna: drzewa męskie produkują nieprzyjemnie pachnące zielono-żółte kwiaty, podczas gdy drzewa żeńskie mają efektowne skupiska papierowych owoców skrzydlatych, które dojrzewają do czerwonawo-tanowego koloru. Wyjątkowo tolerancyjne na suszę, zanieczyszczenia, zagęszczone i zasadowe gleby, łatwo kolonizuje zakłócone miejsca i tworzy gęste zarośla dzięki ogromnej produkcji nasion i odrostom korzeniowym. Drewno jest stosunkowo słabe, a drzewo może być krótkowieczne, ale w młodości rośnie ponad 1 m rocznie. Allelopatyczne związki (głównie ailanthone) ograniczają wzrost sąsiadujących roślin. W wielu regionach jest uznawane za inwazyjne; sprawdź lokalne przepisy i unikaj celowego sadzenia tam, gdzie jest to zabronione.
Taksonomia
Właściwości i wymagania
Jak dbać o Drzewo niebiańskie
Woda
Gdy drzewo niebiańskie jest już zakorzenione w ziemi, cechuje je wysoka odporność na suszę i zazwyczaj nie potrzeba dodatkowego podlewania, chyba że podczas długotrwałych upałów. Przez pierwsze 1–2 sezony wzrostu, podlewaj głęboko i rzadko, aby zachęcić do powstania głębokich korzeni — pozwól, aby wierzchnie 5–8 cm gleby przeschnęło między namaczaniami. W pojemnikach podlewaj, gdy wierzchnia warstwa 2–3 cm będzie sucha, aplikując wodę, aż zacznie odpływać; nigdy nie pozwól, aby doniczki stały w wodzie. Unikaj przewlekłego zalewania, które sprzyja słabym korzeniom i obumieraniu łodyg.
Światło
Pełne słońce (ponad 6 godzin bezpośredniego światła) zapewnia najlepszą witalność, gęstsze rozgałęzienie i zredukowaną skłonność do wyciągania się. Ailanthus toleruje częściowy cień i młode siewki często się przyjmują pod lekkim osłoną drzewostanu, ale wzrost spowalnia, a forma staje się bardziej wyciągnięta przy mniejszym nasłonecznieniu. W warunkach miejskich najlepsze są ekspozycje południowe lub zachodnie. Rośliny uprawiane w pojemnikach powinny być stopniowo przyzwyczajane do intensywnego słońca, aby zapobiec przypaleniu liści, zwłaszcza po zimowaniu wewnątrz lub dłuższych okresach zachmurzenia.
Składniki odżywcze
Ten gatunek dobrze rośnie w glebach ubogich w składniki odżywcze, zwartliwych lub zasadowych i zazwyczaj nie wymaga nawożenia, gdy jest posadzony bezpośrednio w ziemi. W przypadku okazów uprawianych w pojemnikach, użyj zrównoważonego, wolno uwalniającego się nawozu (np. 10-10-10 lub 14-14-14) w połowie dawki na wiosnę, unikając nadmiaru azotu, który może sprzyjać słabemu, wydlużonemu wzrostowi. Utrzymuj lekko ziarniste, dobrze przepuszczalne podłoże i odnawiaj górną warstwę co roku kompostowaną korą lub plecień lat. Regularnie płucz pojemniki, aby uniknąć nagromadzenia soli, i przestań nawozić do końca lata.
Temperatura
Niezwykle odporna i tolerancyjna na upał, Ailanthus dobrze rośnie w strefach USDA od około 4 do 9. Drzewa dorosłe mogą wytrzymać zimowe mrozy blisko −25 °C oraz letnie upały przekraczające 38 °C. Młode siewki mogą ucierpieć podczas późnowiosennych przymrozków; chronić rośliny w pierwszym roku, jeśli grożą silne mrozy. Wybieraj miejsca z dobrą cyrkulacją powietrza, aby ograniczyć problemy grzybicze w wilgotnym klimacie. Rośliny w pojemnikach najlepiej zimować w chłodnym, osłoniętym miejscu, gdzie korzenie są chronione przed powtarzającymi się cyklami zamrażania i odmrażania.
