Łubin wielkolistny

Lupinus polyphyllus, znany powszechnie jako łubin wielkolistny, to krótko żyjąca bylina z rodziny bobowatych. Roślina tworzy kępy liści o dłoniastej budowie, składających się z 9–17 jedwabistych listków odpornych na wodę. Późną wiosną i na początku lata wypuszcza wyprostowane, gęsto ukwiecone grona o wysokości 60–120 cm w odcieniach niebieskiego, fioletowego, różowego, białego i bicolor, często odwiedzane przez pszczoły i kolibry. Głęboki, łamliwy korzeń palowy utrzymuje roślinę i wspomaga ją w asymilacji azotu z bakterią Rhizobium, dzięki czemu doskonale rośnie na ubogich, piaszczystych czy ilastych glebach. Roślina jest wytrzymała w chłodnym, umiarkowanym klimacie i preferuje wilgotne, ale dobrze przepuszczalne miejsca; przedłużające się upały i wilgotność zmniejszają jej wigor. Po kwitnieniu pojawiają się strąki nasienne, które mogą wyrzucać nasiona, co prowadzi do samosiewu; w niektórych regionach wymknęły się z uprawy i stały się inwazyjne. Rośliny nie lubią przeszczepiania korzeni i mogą przetrwać tylko 3–5 lat, ale można je odnawiać z nasion lub podstawowych sadzonek. Ich śmiałe ulistnienie i wertykalne kwiatostany stanowią klasyczny element ogrodów wiejskich, nasadzeń łąkowych i rabat przyciągających zapylaczy.