Niebieska jakaranda

Jacaranda mimosifolia, zwana powszechnie niebieską jakarandą, to szybko rosnące, półzimozielone drzewo, znane z pięknych, lawendowo-niebieskich kwiatów w kształcie trąbki, które pojawiają się późną wiosną i wczesnym latem, często przed wykształceniem się delikatnego listowia o strukturze paproci. Pochodzi z sezonowo suchych subtropikalnych lasów północno-zachodniej Argentyny i południowej Boliwii, tworzy szeroką koronę na pniu o szarej, lekko spękanej korze i produkuje płaskie, drewniane, monetopodobne strąki nasienne po kwitnieniu. Dorosłe drzewa osiągają zazwyczaj wysokość 10–15 m, czasami większą w idealnych klimatach. Świetnie rozwija się w rejonach bezmroźnych o klimacie śródziemnomorskim i subtropikalnym i jest często sadzona jako drzewo alejowe i ogrodowe w Południowej Afryce, Australii i południowej Kalifornii. Gdy się zakorzeni, jakaranda wykazuje umiarkowaną odporność na suszę, ale najlepiej kwitnie przy regularnym nawadnianiu, w pełnym słońcu oraz na dobrze przepuszczalnych, lekko kwaśnych do neutralnych glebach. Może być kłopotliwa — kwiaty i drobne liście opadają — więc należy ją sadzić z dala od basenów, rynien czy intensywnie użytkowanych nawierzchni. Wczesne formowanie strukturalne na pojedynczy pęd poprawia odporność na wiatr i długoterminowy kształt.