Pierzastotrzon chyba spełzły

Volvopluteus gloiocephalus (dawniej Volvariella gloiocephala) to duży, saprotroficzny grzyb rozpoznawalny po workowatej osłonie u podstawy trzonu i łososiowo-różowym odcisku zarodników. Kapelusz ma zazwyczaj od 5 do 15 cm średnicy, jest białawy do szaro-brązowego z ciemniejszym środkiem i często lepki, gdy jest wilgotny. Krawędzie mogą z wiekiem stawać się lekko prążkowane. Blaszki są wolne od trzonu, zaczynają jako białe, a w miarę dojrzewania zarodników stają się różowe. Smukły, biały trzon nie ma pierścienia i wyrasta z wyraźnej, membranowatej osłony (volvy) w glebie. Preferuje miejsca bogate w składniki odżywcze, takie jak pryzmy kompostowe, pola ze słomą lub rżyskami, trawniki wzbogacone nawozem, a także podłoża z wiórami drzewnymi, owocując od późnej wiosny do jesieni w rejonach umiarkowanych. Choć w niektórych źródłach uważany za jadalny, można go łatwo pomylić w stadium guzikowym ze śmiertelnie trującymi białymi gatunkami Amanita; identyfikacja powinna być dokonywana dopiero wtedy, gdy blaszki stają się różowe, a cechy są wyraźne. W uprawie dobrze rośnie na dobrze pasteryzowanej słomie wzbogaconej azotem lub kompoście, w wysokiej wilgotności i z odpowiednią wymianą świeżego powietrza.