Archiwa: Rośliny

Stephanotis floribunda to zimozielone, zdrewniałe pnącze pochodzące z Madagaskaru, cenione za intensywnie pachnące, woskowe, białe kwiaty rurkowate, które pojawiają się w kiściach od wiosny do późnego lata. Błyszczące, skórzaste, naprzeciwległe liście osłaniają długie, wijące się pędy, które z łatwością wspinają się po treliażach, obręczach lub podporach, co czyni je idealnym do oranżerii i jasnych wnętrz. Kwiaty, często używane w bukietach ślubnych i hawajskich wieńcach lei, otwierają się na czysto biało i powoli kremowieją wraz z wiekiem, uwalniając bogaty, jaśminowy zapach najbardziej zauważalny wieczorem. Rośliny preferują równomierne ciepłe warunki, wysokie, ale łagodne oświetlenie, i stałą wilgotność; są wrażliwe na nagłe zmiany środowiskowe, nie lubią zimnego, nadmiernie wilgotnego podłoża ani przesuwania w czasie pączkowania. W dobrze przepuszczalnej, lekko kwaśnej mieszance, regularnym nawożeniu i ostrożnym podlewaniu, ugruntowane pnącza mogą kwitnąć corocznie. Roślina wydziela mleczny lateks typowy dla Apocynaceae; należy obchodź się z nią delikatnie przy przycinaniu i zapewnić mocne podpory do prowadzenia. W pomieszczeniach jest to umiarkowanie wymagające, lecz nagradzające kwitnące pnącze, kiedy zapotrzebowanie na światło, temperaturę i wilgotność są spełnione.

Ulmus parvifolia, znany jako wiśniowiec lub bardziej odkorowany wiąz, to małe do średniej wielkości drzewo podziwiane za charakterystyczną, łuskowatą korę, która złuszcza się w plamy w odcieniach szarości, pomarańczy i brązu. Pochodzący z Azji Wschodniej, posiada małe, błyszczące, ząbkowane liście i ma elegancką, wazonową formę korony. W ciepłym klimacie może być półwiecznie zielony; w chłodniejszych regionach jest całkowicie opadający. Niezauważalne kwiaty późnym latem są po nich papierkowe samary jesienią, z okazjonalnym dodatkowym wysiewem w łagodniejszych rejonach. Wysoce elastyczny, toleruje zanieczyszczenia miejskie, wiatr, cięcie, ciepło i suszę po ustabilizowaniu, oraz akceptuje szeroki zakres gleb pod warunkiem, że jest dobrze zdrenowany. Gatunek ten wykazuje silną odporność – choć nie pełną odporność – na chorobę wiązu holenderskiego i chrząszcza liści wiązu, co przyczynia się do jego popularności jako drzewo uliczne i klasyczny temat bonsai. Dojrzałe drzewa zazwyczaj osiągają 9–18 m wysokości z łukowatymi gałęziami i delikatnym łączeniem, które zapewniają zimowe zainteresowanie. Najlepsze wyniki uzyskuje się w pełnym słońcu z umiarkowaną wilgotnością i ściółką do chłodzenia korzeni.

Helianthus annuus, znany jako słonecznik, charakteryzuje się dużymi, jaskrawożółtymi kwiatami i imponującą wysokością, sięgającą do 3 metrów. Każdy kwiat to w rzeczywistości zbiór licznych małych kwiatów lub kwiatostanów, które są skupione centralnie i otoczone dużymi, przypominającymi płatki promieniami. Słoneczniki są znane ze swojej helitropii; młode kwiaty śledzą słońce ze wschodu na zachód, co maksymalizuje ich absorpcję energii. Pochodzące z Ameryki Północnej, słoneczniki są obecnie uprawiane na całym świecie, głównie dla nasion będących źródłem oleju i przekąsek. Poza wartością rolniczą, słoneczniki są popularne w ogrodach i jako kwiaty cięte ze względu na swój żywy wygląd i dużą wielkość.

Eschscholzia californica, czyli mak kalifornijski, to krótko żyjąca bylina, często uprawiana jako roślina jednoroczna, ceniona za satynowe, czteropłatkowe kwiaty w odcieniach pomarańczowym, żółtym, kremowym i czasami czerwonym. Drobno podzielone, niebiesko-zielone, woskowe liście tworzą niską rozetę, z której drucikowate łodygi unoszą kwiaty w kształcie kielicha, otwierające się na słońcu i zamykające nocą lub przy chłodnej, pochmurnej pogodzie. Rodzimy w zachodnich Stanach Zjednoczonych i Baja California, doskonale rośnie w ubogich, dobrze przepuszczalnych glebach i jest wyjątkowo odporna na suszę po ustaleniu się. Długi korzeń palowy pomaga mu sięgnąć po głęboką wilgoć, ale powoduje też, że nie lubi przeszkód i przesadzania. Kwiaty przyciągają pszczoły i inne zapylacze, a rośliny łatwo same się wysiewają, naturalizując się w odpowiednich miejscach, tworząc sezonowe dywany kolorów od wiosny do początku lata, z możliwym ponownym kwitnieniem jesienią tam, gdzie lata nie są zbyt gorące. Jest charakterystycznym gatunkiem dla ogrodów wodnokształtnych, rewitalizowanych przydroży i ogrodów nadmorskich.

Aesculus hippocastanum, znany jako kasztanowiec zwyczajny, to duże drzewo liściaste pochodzące z Półwyspu Bałkańskiego. Osiąga zazwyczaj 20–30 m wysokości, z szeroką, kopulastą koroną i mocną, szaro-brązową korą, która z wiekiem staje się łuskowata. Liście są naprzeciwległe i dłoniastozłożone, zazwyczaj z 5–7 ząbkowanymi listkami, które rozwijają się wiosną, po czym pojawiają się efektowne wyprostowane wiechy (20–30 cm) białych kwiatów z żółtymi plamkami, które po zapyleniu stają się czerwone. Jesienią kolczaste zielone kapsuły pękają, ukazując jedną do trzech lśniących brązowych nasion zwanych 'kamyczkami’. Drzewo najlepiej rośnie na głębokich, żyznych, wilgotnych, ale dobrze przepuszczalnych glebach ilastych, zwłaszcza na marmurach, i jest szeroko sadzone w regionach umiarkowanych jako drzewo cieniste i ozdobne. Gatunek jest odporny, ale podatny na plamistość liści Guignardia oraz liściolubne Cameraria, które powodują przedwczesne brązowienie, ale rzadko zabijają zadomowione drzewa. Wszystkie części zawierają aescynę i są toksyczne w razie spożycia na surowo. Jego nektar wspiera zapylaczy, a przetworzone ekstrakty nasienne są wykorzystywane medycznie, choć surowy materiał roślinny jest niebezpieczny do spożycia.

Ligustrum lucidum to zimozielony, szybko rosnący krzew bądź małe drzewo pochodzące z podzwrotnikowej części Chin, często używane jako żywopłot, ekran lub roślina ozdobna. Zazwyczaj osiąga wysokość 6–12 m, a jego skórzaste, błyszczące, ciemno-zielone liście długości od 6 do 15 cm tworzą gęstą osłonę przez cały rok. W późnej wiośnie do lata pojawiają się duże wiechy małych, kremowobiałych, pachnących kwiatów, które przyciągają zapylacze, a po nich liczne niebiesko-czarne owoce, utrzymujące się do zimy i chętnie rozprzestrzeniane przez ptaki. Kora jest szaro-brązowa i gładka, z wiekiem lekko pękająca. Roślina ta jest przystosowalna do szerokiego zakresu rodzajów gleb, odporna na zanieczyszczenia miejskie, przycinanie, upały i okresy suszy po ustabilizowaniu się. Jednak może stać się inwazyjna w wielu regionach ciepłego klimatu umiarkowanego, tworząc gęste zarośla, które wypierają rodzimą roślinność. Wszystkie części, zwłaszcza jagody, są lekko trujące po spożyciu. Intensywny wzrost przy cięciu sprawia, że nadaje się do formalnych żywopłotów i topiarów, choć regularna pielęgnacja jest niezbędna do okiełznania niekontrolowanego rozprzestrzeniania się i utrzymania formy.

Pyrus calleryana, potocznie nazywana gruszą drobnoowocową, to szybko rosnące drzewo ozdobne pochodzące z Chin i Wietnamu. Jest często sadzona ze względu na obfite białe kwiaty wiosenne i błyszczące zielone liście, które jesienią przybierają czerwone do purpurowych barw. Kwiaty, choć efektowne, mają charakterystyczny piżmowy zapach i są zastępowane przez małe, twarde owoce (jabłkowate), które są rozsiewane przez ptaki. Wiele form uprawnych, takich jak 'Bradford’, rozwija słabe, wąskie rozwidlenia gałęzi, które są podatne na złamania podczas burz z wiekiem drzew. Gatunek ten toleruje miejskie warunki, zbitą glinę, ciepło, suszę (po ustabilizowaniu) oraz szeroki zakres pH gleby, co wyjaśnia jego popularność i zasięg. Jednak w wielu regionach, szczególnie we wschodnich i środkowo-zachodnich Stanach Zjednoczonych, uciekła spod uprawy, tworząc gęste, cierniste zarośla, które wypierają rodzime rośliny i skutkują restrykcjami w niektórych rejonach. Chociaż nie jest zalecana do nowych nasadzeń w obszarach, gdzie jest inwazyjna, istniejące drzewa korzystają z wczesnego cięcia strukturalnego, odpowiedniego umiejscowienia w pełnym słońcu i starannego podlewania podczas zakładania. Owoce są generalnie niejadalne dla ludzi, ale ptaki je uwielbiają, co sprzyja rozsiewaniu.